دلم نمی خواست اولین مطلبم یک خبر بد باشه! ولی این یکی دو روزه هیچ خبر خوبی به گوشم نرسیده. از جمعه شروع شد. از اینکه از تمامی حوزه های اخذ رای تهران خبر قاطبه آرا به نفع احمدی ن÷اد را می شنیدم و اگر چه تنگ غروب بچه های ستاد معین از بهبود اوضاع در شهرستانها حرف می زدند ولی باورش کمی مشکل بود. شنبه شد و هر دقیقه این کابوس به حقیقت نزدیکتر شد تا 9 شب که رسما وزارت کشور ورود شهردار تهران و هاشمی رفسنجانی را به دور دوم اعلام کرد. یکشنبه در فضایی بهت آلود به آنجا رسید که شیخ اصلاحات با ارسال نامه ای سر گشاده خطاب به آقا ÷رده از بسیاری اصرار پس از بیداری از خواب اصحاب کهف برداشت و دقایقی بعد انعکاس این نامه- از سوی شورایی که نامش هم حکم توقیف را مسجل می کند- نیز ممنوع شد. دوشنبه صبح 3 روزنامه اقبال آفتاب امروز و توسعه به علت انتشار همین نامه به مدت یک روز توقیف شدند. سراسر روز پر بود از تبعات نامه مذکور برای نگارنده اش. اخبار از پلمپ ستاد انتخابات> به بیمارستان رفتن کروبی و محصور کردن منزلش شروع شد و نهایتا به تحصن یک نفره وی در جماران پایان گرفت. هنوز پس از فرار از فشار حضور در معرض این اخبار انر÷ی گیر پام به خونه نرسیده بود که خبر توقیف اقبال را ساناز برام اس.ام.اس کرد. بعد از اون هم یکی یکی بچه های اقبال یا زنگ زدند یا پیام فرستادند. هنوز چند ساعت تا پایان روز دوشنبه مونده و واقعا دیگه ظرفیت اخبار بد امروزم پره. البته 4 روز دیگه تا آخر هفته مونده و وا مصیبتا! هفته ای که نکوست از شنبه اش پیداست!