تصویب لایحهء اطلاعات آزاد در هیات دولت؛ تیتر خبری بود که من را به فکر وا داشت. شاید این از جمله آخرین تلاشهای دولت اصلاحات برای آزادی جریان اطلاع رسانی باشد.

اصلا مگر نه اینکه بر اساس اصل 24 قانون اساسی؛ نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند مگر آنکه مخل به مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشد، یا بر اساس اصل 23 هر ایرانی از آزادی بیان و منع تفتیش عقیده برخوردار نیست. همچنانکه در ماده 19 اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز بر آن تاکید شده است که؛ هر کس حق آزادی عقیده و بیان دارد و حق مزبور شامل آنست که از داشتن عقاید خود بیم و اضطراری نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و در اخذ و انتشار آن به تمام وسایل ممکن و بدون ملاحظات مرزی آزاد باشد و جمهوری اسلامی ایران نیز به آن التزام عملی دارد. هر انسان عاقلی در صورت آنکه تابعه ایران نباشد و در هوای ایران تنفس نکرده باشد، لزوم چنین تاکیدات مکرری را در نمی یابد و حتی ممکن است آن را تکرار مکررات و غیر الزامی بخواند. فارغ از اینکه حتی علی رغم چنین تاکیداتی باز هم ما شاهد نقض آزادی بیان ملت ایرانی هستیم. کما اینکه کسانی چون گنجی همچنان از استنشاق هوای آزادی محرومند.البته آقایان مدعی اند که اگر آزادی بیانی در کار نبود کسانی چون گنجی، باقی، عبدی، عبدالله نوری، سحابی، علیجانی، صابر، رحمانی، آقاجری و....... امکان افشاگری نمی یافتند. از این بابت باید به این آقایان مدعی حق داد چون ما  آزادی بیان داریم ولی آزادی پس از بیان، نداریم!

کاش آقای خاتمی در این روزهای آخر می کوشید تا به جای چنین تاکیداتی که همه می دانیم راه به جایی نخواهد برد، گامی در راستای تامین آزادی پس از بیان یا حتی آزادی پس از برخورداری، استفاده و انعکاس آنچه که دولتش «اطلاعات آزاد» خوانده است، بردارد. بویژه این روزها که اکبر گنجی در حرمان به کار گیری از اطلاعات آزاد به سر می برد و اخبار ناخوشایندی از سلامتی اش به گوش می رسد.