ديروز فرصتي دست داد تا فيلم رستگاري در 8:20 را ببينم. فارغ از تم سياسي فيلم كه به اعتقاد بسياري از بينندگان گريزي بود به صحراي كربلاي قتل‌هاي زنجيره‌اي، نظرگاههاي به دنيا و آخرت در وجود هر يك از كاركترهاي آن نيز جالب بود.

مردي هوسباز براي اينكه هم به دنيايش برسد و هم به آخرتش، دختري بيچاره و بي‌كس را به عقد موقت خود درمي‌آورد تا در كنار ارضاي دنيوي خود با تامين مخارج زندگي او، آخرتش را هم خريده باشد.

عده‌اي پيرزن با دريافت اندك دستمزدي كه در قالب پس‌اندازهاي دور از چشم همسرانشان در فضاي مردسالار جامعه ايراني مي‌گنجيد، براي تهي‌دستان جهيزيه تهيه مي‌كردند تا ثوابي هم ره توشه‌ء آخرتشان برداشته باشند.

نوجواناني براي ارضاي حس انتقام خود از بعثي‌هاي تجاوزگر كه حسي زميني و دنيوي است، به جبههء جنگ مي‌شتافتند تا با شهادت هم به لقاءالله پيوسته، اجر اخروي برده باشند. همان‌چيزي كه با كنايه در اين فيلم از آن به عنوان “شور جنگ و نه شعور آن” ياد شد.

و اما بخش وحشت انگيز فيلم آنكه، عده‌اي جوان افراطي به زعم خود با پاكسازي‌هاي اجتماعي در اين دنيا، خود را سرباز خدا مي‌دانستند و در دادگاه ذهن و باورهاي موهون خويش، حكم به ارتداد و قتل ديگران مي‌دادند.

ضمن احترام به دينداران راستين، بايد بگويم كه ظاهر مقدس ماآبانهء اين قماش كه نمونه‌هاي بارز آن در قالب برادران مخلص لباس شخصي در تجمع‌هاي سياسي و دانشجويي به وفور مي‌توان ديد، گوياي سوءاستفاده‌هاي كريه و خرج از كيسهء دين براي مقاصد پوچ و باطل شخصي است.

آنچه كه بر وحشت من افزود اينكه رييس قوه قضائيه در سال گذشته با صدور دستورالعمل “ستاد حفاظت اجتماعي” به نوعي به چنين جوانان به ظاهر متدين و معتمد محله‌هاي تمام مناطق در سراسر كشور اجازه مي‌داد تا راپورت‌هايي را به ضابطين قضايي جهت تشكيل پرونده بدهند. از آن بدتر اينكه برخي نمايندگان مجلس با هدف عمومي و مردمي كردن مسائل اطلاعاتي و امنيتي در پي قانوني كردن آن دستورالعمل هستند. اينانكه تا كنون فارغ از پوشش‌هاي قانوني حكم به قتل بندگان خدا مي‌دادند، با قانوني شدن شكل كارشان، ديگر خدا را هم بنده نخواهند بود.

و اما يك تلنگر؛ و آن اينكه باور بسياري از متخلفين امور امنيتي و سياسي بر آن است كه كار اخروي مي‌كنند. همچون كساني كه با نيت تشكيل يك دولت اسلامي در انتخابات گذشته تقلب كردند و ….!