زمان بهت از آخرین انتخاب مردم بالاخره با آخرین تلنگر به پایان رسید و احمدی نژاد رسما رییس جمهورایران  شد.

طی یکی دو روز گذشته با چند تن از منتقدان خاتمی که البته از جمله یاران او نیز بوده ولی از کوتاهی های او آزرده بودند، صحبت کردم. دیدم که هر چه به آخرین روزهای دولت خاتمی نزدیک تر می شویم آنها منصف تر قضاوت می کنند و در قیاس او با جانشینش بیشتر به گوهر وجود او اذعان می دارند. شاید به خاطر اینکه تمام آنچه که تاکنون از حضور جانشینش می پنداشتیم از امروز به منصه ظهور درخواهد درآمد.

باز هم دلم برای مظلومیت خاتمی سوخت وقتی که دیدم بزرگ منشانه و با همهء عظمتش برای دست دادن با کسی که گویی از دست و شانه رهبری آب حیات می نوشد و بی او هیچ نیست، دراز کرد در حالیکه که خود هرچه داشت از گوهر ذات خویش بود نه وامدار این و آن.

بعید می دانم که مادر تاریخ ایران به این زودی ها فرزندی چون خاتمی را بپروراند

نشان اهل خدا عاشقی ست باخوددار

که در مشایخ شهر این نشان نمی بینم

این رییس جمهور رفت و آن دیگری آمد. فرشته ای باید می رفت تا .... برون آید.

نگاه امیدوارمان بدرقه گر خاتمی است اگر چه در کلام ناچاریم بگوییم: سلام آقای رییس جمهور