تعريف ارتباطات از جمله مقولات تكراري است كه من و هم‌كلاسي‌هام در رشته ارتباطات هر ترم مجبور به مرور آن هستيم. تعاريف بسياري از اين مقوله شده است.اگر چه تكراري ولي اينبار در تعريف مهدي محسنيان‌راد يك نكته اثرگذار كشف كردم. آن هم اينكه ارتباط برقرار نمي‌شود مگر در صورت اشتراك معني در اذهان فرستنده و گيرنده.  شايد خيلي ساده به نظر برسد ولي رمز عدم موفقيت هر ارتباطي در همين نكته ساده است.هر وقت منظور كسي را نمي‌فهميم يا اشتباه مي‌فهميم، به خاطر اينه كه اشتراك معني بين ما و كسي كه باش حرف مي‌زنيم وجود نداره!
بحث فقط بر سر موضوعات پیش پا افتاده و گپ‌وگفت‌هاي عادي روزمره نيست. بلكه اين مقوله اساسي در سطح كلان هم صدق مي‌كند. مثلا در مورد مذاكرات هسته‌اي ايران كه مهمترين موضوع روز ايران در عرصه بين‌المللي است. اينكه ما معاهداتي مثل معاهده تهران و پاريس را مي‌پذيريم و بعد اروپا ما را ملزم به تصويب پروتكل مي‌داند و ما مي‌گوييم چنين چيزي در  معاهده نبوده و اينكه ما به همراهي صد درصد چين و ژاپن مطمئن هستيم ولي اروپا مي‌گويد كه آنها در مورد ارجاع پرونده‌امان به شوراي امنيت مخالفتي ندارند و يا حتي رودستي كه از هند خورديم و عليرغم اطمينان از حمايت آن، در اجلاس اخير شوراي حكام با راي مثبت آن به قطعنامه مواجه شديم و ..... گوياي همين است.

حالا ما كي مي‌خواهيم به اين مهم پي‌ببريم و از مذاكره‌كنندگاني مجرب و آگاه به ترفند‌هاي مذاكره بهره بجوييم، الله علم! البته این انتقاد نه تنها به تیم مذاکره کننده که به هر کدام از ما هم می تونه وارد باشه.